Eric loopt de Queen Charlotte Track

Maandag 6 januari 2004, Picton

Dag 1

andaag gaan we een stukje lopen, over de Queen Charlotte Track wel te verstaan, tesamen met Jo en Rhys - engelse mede-backpackers. Het is een 71 kilometer lange track die loopt van het drop-off point Ship Cove (aan het eind van de Queen Charlotte Sound) tot op 25 kilometer van Picton.
De enige manier om aan de track te beginnen is om een van de schepen te nemen die dagelijkse lijndiensten op Ship Cove hebben. Voor een retourtje Picton betaal je NZ $65,- bij The Cougar Line. Er zijn nog meer ferry-exploitanten, maar je betaalt tenminste NZ $55,-.

Wat alle firma's sowieso aanbieden is een gratis packtransfer: je zware rugzak wordt dan naar een steiger in de buurt van je overnachtingsplaats gebracht en de volgende dag pikken ze hem weer op en brengen ze hem verder.
Ik wilde geen gebruik maken van deze service, want mocht je in nood komen of mocht het weer omslaan en moet je een schuilplaats zoeken, dan staan al je spullen ergens 10 kilometer verderop op een steiger en ben je op de inhoud van je daypack aangewezen.
Het nadeel is natuurlijk dat je de hele dag met een zware rugzak loopt te sjouwen.

Rond 08:00 uur melden we ons in de haven van Picton. Even de administratie regelen en aan boord. De catamaran vertrekt en binnen een uur gaan we lopen. The Cougar Line is de enige ferrymaatschappij die mag stoppen bij dolfijnen en walvissen. Deze hebben we echter niet gezien.

Onderweg passeren we de Bluebridge ferry, die een lijndienst tussen Wellington en Picton onderhoudt.
Als de zon echt begint te schijnen komt de steiger van Ship Cove in zicht. Iedereen van boord en als het schip weer afvaart is er de komende drie dagen geen weg terug.

Eerst maar eens naar het Cook-monument lopen. Captain Cook zette voet aan wal op de Nieuw-Zeelandse oostkust in oktober 1769.
De rugzak goed op de rug hangen, op de heupen vastzetten en gaan. De rest van de wandelaars (veel dagtochten) zijn al vertrokken. We zijn de laatste, dus niemand die ons achterop loopt. Meteen gaan we steil de heuvel op.
Na tweehonderd meter hebben Jo en Rhys al spijt dat ze naar me geluisterd hebben en niet toch de pack-transfer hebben gedaan.
Gedurende een uur gaat het aardig heuvelop, maar af en toe kan je door de bomen het water zien en is het uitzicht prachtig.
Afgepeigerd komen we na een uur boven. De grote klim voor vandaag zit erop. We zijn allemaal al kapot!

Een plateau met een mooi uitzicht over Resolution Bay op de top. Even rusten en foto's maken en dan downhill. Rhys weet nog net iemand met zijn GSM te bereiken, maar daarna zal dat afgelopen zijn. Het weer is mooi, al zien we donkere luchten in de verte. Hopen dat die de andere kant opdrijven, want met regen lopen is niet echt leuk. Iedereen in de groep vindt dat heuvelaf lopen makkelijker is, maar er rust dan wel een grotere druk op je knieën en onderlijf, dus echt comfortabel lopen is het niet. Natuurlijk moest ik weer de meeste rommel meenemen, zoals de helft van de tent, kooktoestel met gasfles, pannenset enzovoorts.
Rhys heeft zijn tas volgepakt met veel te veel kleren, medicijnen, toiletspullen en geurtjes. Jo is - behalve van het vrouwelijke geslacht - te klein om alles mee te sjouwen. Ik loop dus met 12 kilo op mijn rug, 5 kilo meer dan mijn streefgewicht. Dat komt mede doordat de opladers van mijn camera en maglite-zaklamp niet meer in de bagageopslag konden. Het gevolg is dus dat ik het mee moest nemen.

We lopen gaandeweg naar Resolution Bay Cabins, een start- en stopplaats, of gewoon een overnachtingsplaats. Er is een homestay bij het strand, zo'n 50 meter bergafwaarts. Wij houden even een halfuurtje pauze en een overleg over de vorderingen. Die waren tot nog toe niet echt om over naar huis te schrijven. We liggen een half uur achter op schema en als we de campingsite willen bereiken, moeten we aardig doorlopen. We hebben pas 4,5 kilometer gedaan en zijn al meer dan twee uur bezig. Vandaag moeten we 26 kilometer lopen, het gaat dus krap worden.

Rhys en ik hebben geen tent, echter geen nood, want ik ben vastbesloten ergens in het wild een eigengemaakte shelter op te richten. Rhys ziet het allemaal niet zitten met beesten, regen enzovoort, maar als rasechte woudloper en scout zie ik mijzelf al helemaal liggen in die shelter met de regendruppels op het dak tikkend. We gaan verder, het pad wordt vlakker. Wel constant heuvelop, heuvelaf, maar niet zo steil en niet zo lang. Jo heeft het moeilijk en ik vrees dat ze na vanavond afhaakt. In het begin heb ik gezegd: "Als er één van ons afhaakt, dan gaan we allemaal naar huis." Samen uit, samen thuis dus. Rhys is het niet eens met die stelling en wil per se de track helemaal aflopen. We lopen verder en bij elke brug wachten we op Jo. Ze loopt iets langzamer, dus om haar niet uit het oog te verliezen stoppen we bij elke afslag of brug, zodat ze weer bij kan komen. Na een uur komen we aan bij Towa Cove, ook hier een prachtig uitzicht. Helaas hangen er donkere wolken boven de Endeavour Inlet (de baai bij Towa Cove) en we zien de bui al hangen.

Het is al bijna half een 's middags en we zijn nog niet eens op de helft van de etappe. We besluiten verder te gaan en rond Furneaux Lodge (een hostel/lodge langs de route) een pauze te nemen van een half uur. Mijn fles met water is al bijna op, dus we moeten ergens een beekje zien te vinden zodat ik mijn fles kan bijvullen. Het pad loopt naar beneden en de eerste druppels vallen al. "Dit gaat een natte middag worden," is de gezamenlijke gedachte. Gelukkig blijft het bij druppelen en is het na een half uur weer droog. Furneaux Lodge blijkt toch iets verder dan we dachten en als we een open plek aan het water zien besluiten we daar maar pauze te nemen. Omdat het opnieuw begint te druppelen houden we het zo kort mogelijk. Er is ook een stroompje, dus ik kan mijn fles bijvullen. De rugzakken worden weer omgehangen en we gaan opnieuw op pad. De pauze heeft ons goed gedaan en het tempo zit er voorlopig aardig in. We passeren mensen die vanochtend voorop liepen, dus met rugzak doen we het zo slecht nog niet.
Na een half uur komen we bij Furneaux Lodge. Veel mensen stoppen hier voor de nacht. Wij moeten nu nog een kleine 13 kilometer lopen. Ondertussen is het al bijna twee uur en de middag vordert dus al snel. Als ik een kleine berekening maak blijkt het dat we pas rond 19:00 uur op de campingsite zullen zijn. Omdat ik zeker weet dat Jo het niet zal halen met die rugzak op en wij ook niet meer echt vers zijn, gaan we op de kaart kijken naar mogelijke schuilplaatsen voor de nacht.
Een paar kilometer voor de campingsite is een dal. Op de kaart is een vlak stuk te zien. Dat wordt dus mogelijk onze slaapplaats.

Net na Furneaux Lodge is een waterval. Rhys en ik besluiten te gaan kijken. Jo blijft achter met onze rugzakken.
De waterval is een 1 uur durende return track. Wij trekken dat in twijfel, maar het blijkt echt zo te zijn. Aangekomen bij de waterva l is het slechts een klein zielig stroompje. We balen, want we verwachtten toch iets groters. Heuvelaf dan maar weer en naar Jo.

We gaan verder richting Endeavour Resort. Ook hier zijn we snel voorbij en dan is de volgende mogelijke slaapplaats Punga Cove, de campingsite. De regen begint nu flink te vallen. We doen de regenjassen aan. De lol begint er een beetje af te gaan, want om met een zware rugzak, die pijn begint te doen, in de regen over glibberige paden heuvelop te lopen, is niet echt een leuke bezigheid. Het landschap verdwijnt in de mist en regen, dus foto's maken of mooie uitzichten zien is er ook niet meer bij. De temperatuur daalt. Jo komt steeds verder achterop te liggen. Soms moeten we wel 10 minuten wachten tot ze ons heeft ingehaald. We houden een kleine roll-call. We besluiten bij het eerste beekje te stoppen en te kijken naar een mogelijke slaapplaats. Dit omdat we vanavond water nodig hebben om te koken en morgen om te wassen en de flessen te vullen.
Na 15 minuten horen we water en inderdaad een aardig beekje. Ik maak een kleine verkenningstocht langs het water heuvelop. Het landschap is te ruw om een tent neer te zetten en er is haast geen materiaal voorhanden om een shelter te bouwen. We moeten dus nog even verder.
Na 10 minuten (het is al bijna 18:00 uur) komen we weer een beekje tegen. Dit keer besluit ik naar beneden te lopen. Het blijkt het vlakke stuk op de kaart te zijn, maar aan sporen te zien treedt het beekje hier aardig vaak uit zijn oevers en met al die regen lijkt het beter hier geen kamp te maken.

We lopen nog iets verder en zien een grote waterstroom. Veel gras en middelhoge begroeiing. We lopen de bosjes in en dit blijkt een ideale lokatie te zijn. We lopen een 150 meter van het pad, zodat niemand ons ziet. Wildcamperen is verboden op de track, maar dit is een noodgeval, toch? Jo begint met haar tent op te zetten. Rhys en ik gaan het bos in om takken te verzamelen. We slepen de takken naar de tent en beginnen met de shelter. Al gauw staat het staketsel en kunnen we het dak en de wanden gaan verbeteren. Na een uur is dit ook aardig gedaan en kunnen we met bladeren, gras en takken het geheel waterdicht maken. Jo zit knus in haar tentje en denkt: "Laat die jongens maar aanrommelen, ik zit droog in mijn tentje." Rond half negen is de shelter bijna af. Nu nog gras en bladeren verzamelen om op de grond te leggen als een soort matras. Een stuk plastic erover omdat het gras nat is, et vòila! We hebben een shelter!

Jo vindt het wel leuk en goed gelukt en ik ben best een beetje trots op ons bouwsel. We moeten nog een hapje eten, dus het kookgerei en het voedsel wordt uit de rugzakken gehaald en er wordt gekookt. Na het eten nog een kop warme chocloademelk en de dag wordt voldaan afgesloten. Morgen kijken we wel weer hoe we verdergaan. We moeten in ieder geval nog een uur lopen om bij een steiger te komen om opgepikt te worden. Misschien kunnen we morgen in een homestay logeren en dan de volgende dag de track verder lopen als het weer het toelaat. De hele avond is het al aan het regenen. Rhys en ik duiken in onze slaapzakken in de shelter. Jo gaat naar haar tent.

Dag 2

Rond zes uur 's morgens word ik wakker. Het dak van de shelter is verzadigd met water en de eerst druppels beginnen er doorheen te vallen. Ik leg een stuk plastic over het dak, maar de druppels komen uit het gras van het dak. Een stuk plastic over mijn hoofd biedt uitkomst en zo slaap ik nog twee uur door. Rond acht uur is de shelter niet meer droog en gaan we bij Jo in de tent. Omdat al onze rugzakken daar al liggen wordt het een krappe boel. We slapen nog twee uur door. Rond tien uur vindt Jo het wel genoeg en houden we weer een klein overleg.
De beste oplossing is nu naar een homestay te lopen en daar voor de dag te schuilen. Morgen kunnen we misschien weer verder. De regen is hevig en het is niet verantwoord om daar de hele dag in te lopen. We wachten tot de regen iets wat minder wordt en breken dan het kamp dan op. We lopen verder, maar het tempo is laag. De paden zijn glad, erg glad, dus goed uitkijken dat je niet van het pad naar beneden glijdt. Na anderhalf uur komen we bij een splitsing aan. Het is nog een half uur naar de campingsite. Zowel Rhys als Jo komen te vallen bij een steile heuvel. Ikzelf val zowat 15 meter naar beneden in het water, maar kan mij nog net op tijd vastgrijpen aan een tak. Het is leuk om te hiken!!! Als we bij de campingsite aankomen blijkt deze aardig vol te zijn. Iedereen ligt nog in zijn tent, haast niemand is aan het lopen.

Wij moeten verder richting Punga Cove, een kleine nederzetting met 50 inwoners.
Na een half uur zijn we daar. De homestay aldaar heeft geen plaats. We worden doorverwezen naar Noëline's Homestay, bergopwaarts. Boven en compleet uitgeput aangekomen ontmoeten we Noëline, een 73 jarige vrouw die haar huis ter beschikking stelt aan trampers. Ze heeft al een matras op de grond gelegd en we kunnen alledrie terecht. De natte spullen worden uitgehangen en de vieze kleren worden GRATIS gewassen. De natte schoenen worden voor de kachel gezet en we krijgen thee met chocoladecake als welkom. Dit hebben we nog nooit meegemaakt en we zijn compleet verrast. Ik besluit een paar uurtjes te slapen. Rond 6 uur word ik weer wakker. Ondertussen zijn de andere gasten ook aangekomen en eten we gezamenlijk. Na het eten gaan we met een groepje naar de haven om daar nog even een drankje te nuttigen. Ondertussen heb ik al bedacht dat het beter is te stoppen morgen, want het weer wordt nog slechter. We blijven tot een uurtje of elf in het café-tje en gaan dan weer terug en naar bed.

Dag 3

De wolken hangen nog steeds boven de inlet en de weesverwachting is er ook niet beter op geworden. Ik besluit vandaag terug te gaan naar Picton. Jo wil ook terug, alleen Rhys wil per se door gaan. We proberen hem over te halen om mee te gaan. Als hij nu doorgaat in zijn eentje, dan moet hij de maglite-zaklamp, de tent, de slaapmat, de kookspullen en de accessoires zoals fluitje, mes, kompas en de hele rataplan meenemen. Tot nu toe had ik die allemaal op mijn rug, dus ik denk dat zijn rugzak een kilo-tje of 5 zwaarder zal worden. Verder hebben we een leuke tocht gehad eergister, leuk een shelter gebouwd en gister een hartverwarmende vrouw ontmoet. Als je nu doorgaat en in de problemen komt (tussen hier en het rustpunt is helemaal niets) zal je altijd met slechte gedachten terugdenken aan deze tocht. Uiteindelijk stemt hij schoorvoetend in en gaat met ons mee terug naar Picton. De volgende dag blijkt dat iemand op de track is overleden aan de gevolgen van regen, harde wind en camperen in de kou. Rhys is geschokt en ik ben blij dat we het juiste besluit hebben genomen.

Conclusie:

Het was echt een leuke tocht en ik ga hem zeker nog eens lopen, probeer hem dan af te maken, dus meer foto's van adembenemende uitzichten in het vooruitzicht.

Eric.


Meer foto's zien? Neem een kijkje in Eric's fotoalbum.

Meer informatie:

NB.: alle links, behalve die binnen de site zelf, openen in een eigen browservenster.

• The Queen Charlotte Track
  De officiële website van de Queen Charlotte Track, met uitgebreide en gedetailleerde informatie over alle etappes van de track, accomodaties, activiteiten en transportmogelijkheden.
  www.qctrack.co.nz
• Southern Wilderness New Zealand
  Southern Wilderness NZ organiseert vele verschillende soorten tochten onder leiding van een gids.
  Naast looptochten zijn er mountainbike- en kayaktochten te boeken. Ook kun je een toer maken langs de vele wijngaarden op het zuid-eiland.
  En natuurlijk ook de Queen Charlotte Track... www.southernwilderness.com
• Marlborough Sounds Adventure Company
  MSAC organiseert loop-, mountainbike- en zeekayaktochten, met of zonder gids.
  Ook voor de Queen Charlotte Track kun je hier terecht.
  www.marlboroughsounds.co.nz
• Cougar Line Cruises
  Deze watertransportmaatschappij biedt sight-seeing cruises aan over de Queen Charlotte Sound en de Marlborough Sound en heeft een speciale dienst voor vervoer naar en van de Queen Charlotte Track.
  www.cougarlinecruises.co.nz
• Cougar Line's Queen Charlotte Track
  Speciale site van de Cougar Line met informatie over en arrangementen ovoorr de Queen Charlotte Track.
  www.queencharlottetrack.co.nz
• West Bay Water Transport
  West Bay is een watertaxidienst en biedt tevens een speciale dienst voor de Queen Charlotte Track aan.
  www.westbay.co.nz
• Dolphin Watch Marlborough
  Dolfijnen kijken? DWM biedt verscheidene eco-tours aan die je over de prachtige Queen Charlotte Sound voeren, alwaar je de grote diversiteit aan mariene fauna kunt bewonderen!
  www.dolphinwatchmarlborough.co.nz
• New Zealand Department. of Conservation
  De website van het ministerie van natuurbehoud in Nieuw-Zeeland.
  Hier kun je naast alle mogelijke informatie over de natuur, behoud, natuurparken en -reservaten in Nieuw-Zeeland ook van alles vinden over tracks.
  www.doc.govt.nz

Terug naar boven